De wereld van diagnoses.

januari 5, 2020 | De wereld van diagnoses | Geen reacties

Je loopt in en uit bij verschillende psychologen; of je krijgt dezelfde diagnose, een nieuwe of nog een extra diagnose waarna de behandelingen van start gaan en daarmee het bestrijden van de ‘symptomen’. Dit kan een tijdelijke periode goed gaan, echter lost dit de disbalans die je met jezelf ervaart niet op. Belangrijk is om te achterhalen hoe het is ontstaan en dat middels inzichten en het leggen van verbanden. Het ‘aha’ moment die wij vaak genoeg horen. Zodra je de angel eruit kunt halen, wat houvast biedt voor het veranderen van je denkpatronen, ben je op weg naar stabiliteit.

Het verkrijgen van een diagnose kan duidelijkheid en rust geven, echter zegt een diagnose niets over jou, als persoon, over wie jij bent. Je zult wellicht herkenning hebben in de symptomen, echter wil dat niet zeggen dat jij ‘niet normaal’ bent. De vraag is ook; wat is normaal? Zolang jij geen hinder ervaart in hoe jij bent en het ook geen belemmerend effect heeft op je dagelijkse leven en daarmee je werk en je relaties; wat zegt een diagnose dan? Behoor jij je dan koste wat kost te vervormen naar iemand die jij niet bent, niet wilt zijn? Behoor jij je dan tot de rest van je leven te onderdrukken, je aan te passen, omdat jij nu eenmaal een ‘diagnose’ hebt?  

Casus 

Een cliënt, die vanaf het moment van binnenkomst vertelde de volgende diagnoses te hebben; borderline, gegeneraliseerde angststoornis, hechtingsstoornis, hoogbegaafd en trekken van ADHD. Verkregen van dezelfde of verschillende psychologen. De gestelde vragen werden door de cliënt vanuit de diagnoses beantwoord; ik ben heel erg creatief, maar dat komt, omdat ik hoogbegaafd ben; ik denk zwart-wit en dat komt, omdat ik borderline heb; ik kan heel druk zijn, vooral als ik iets heel erg interessant vind en dat komt door zowel mijn hoogbegaafdheid als mijn ADHD, want beiden hebben overeenkomsten; ook heb ik moeite om relaties aan te gaan en dat komt, omdat ik een angstige hechtingsstijl heb.

Dit is een extreem voorbeeld, echter maken wij dit ook mee bij cliënten die 1 diagnose hebben ontvangen (overigens; vaak worden er 2 diagnoses tegelijk afgegeven). De cliënt is dermate op zoek naar zichzelf, dermate op zoek naar balans, stabiliteit en vooral houvast dat de cliënt zich identificeert met de verkregen diagnoses om zichzelf staande te houden. Als symptoombestrijding behoorde de cliënt zich dagelijks te houden aan; vaste dagindeling, bijhouden van de emoties, noteren van de gedachtes, het ondernemen van (sociale) activiteiten etc. Uiteraard geeft dit rust, echter lost het de disbalans niet op. 

Aan het einde van de eerste sessie is het gelukt om globaal inzicht te verkrijgen in hetgeen wat deze cliënt in zijn leven had meegemaakt. Door de opgedane ervaringen was het ook helemaal niet vreemd dat deze cliënt een disbalans ervaarde en was er feitelijk niets abnormaals, gezien hetgeen wat zij had meegemaakt. Het is toch niet vreemd als iemand chronisch is verwaarloosd door de opvoeder(s), waardoor deze zich onvoldoende heeft weten te ontwikkelen, nu een disbalans met zichzelf ervaart en daardoor vastloopt in het dagelijkse leven? Blijkbaar had de cliënt dit niet eerder gehoord, want haar ogen schoten vol met tranen. Dit is ook het gevolg van alleen onderzoeken en diagnoses waarbij er een ‘etiket’ uitrolt waar de cliënt het mee behoort te doen. Gevolg als er geen aandacht is voor het onderliggende, gevolg als de cliënt zichzelf niet begrijpt en daarmee onvoldoende inzicht heeft in haar eigen patronen en het ontstaan van deze patronen. Symptoombestrijding is niets anders dan het plakken van een pleister die de wond niet heelt, maar de wond op lange termijn verergert, met alle gevolgen van dien. 

Door de kern van de problematiek inzichtelijk te maken en specifieke verbanden te leggen met haar verleden ontstond er bij de cliënt een ‘aha’ moment. Eindelijk kon zij begrijpen wat zij voelde, waarom zij zich zo voelde, hoe zij dacht en waarom zij zo dacht. Ook werd inzichtelijk waar zij gevoelig voor was (triggers) en feitelijk waar deze vandaan kwamen. Dit is het moment om samen met de cliënt veranderingen in het denkpatroon aan te brengen, opdat er anders naar zichzelf gekeken wordt, anders over zichzelf gedacht wordt, anders gevoeld wordt waarna de eigen identiteit steeds meer ontwikkeld kan worden. Aan het einde van de streep bleef er nog weinig over van de ‘diagnoses’, maar werd er vooral gesproken over wie zij nu werkelijk is, haar identiteit en daarmee stabiliteit. De vraag; blijft zij gevoelig voor een aantal triggers; ja, maar in ieder geval weet zij nu dat het een ‘trigger’ is in plaats van ‘zo ben ik’ (diagnose), ook kan zij aangeven hoe de trigger tot stand is gekomen en vooral hoe zij zichzelf ‘terug’ kan zetten; het grootste verschil met symptoombestrijding als uitgangspunt. 

Aanmelden Zoom Psychologie

Aanmelden Artikels

 

About Author