Maand: maart 2020

Home / Maand: maart 2020

Toetrekken en afstoten

Er zijn relatiepatronen waarbij het toetrekken en afstoten vrijwel dagelijks gebeurt. Het ene moment gaat het hartstikke goed en het andere moment lijkt er alsof er een bom is ingeslagen. Dit kan dus binnen no-time gebeuren.

Aan de basis van het toetrekken en het afstoten ligt een gebrek aan een gezonde emotionele binding voortkomend uit een ongezonde hechting. Wat beide partners willen is dat de leegtes die zij met zichzelf ervaren worden vervuld door de partner, wat niet haalbaar is.

Regelmatig maak ik tijdens relatietherapie mee dat, doordat de partners beiden tekort zijn gekomen aan affectie door de eigen opvoeder(s), zij dit van elkaar proberen te verkrijgen. Wat hier ten grondslag ligt is het verkrijgen van onvoorwaardelijke liefde. De partner of beide partners proberen dan de onvoorwaardelijke liefde die zij van de eigen opvoeder(s) niet dan wel onvoldoende hebben verkregen via de partner te verkrijgen.

Destructieve Patronen

Op het moment (trigger) dat er op welke wijze dan ook tekort wordt gedaan dan wel een gevoel wordt gegeven dat deze onvoorwaardelijke liefde niet wordt gegeven kan de sfeer binnen no-time omslaan en sprake zijn van afstoten. De partner wordt afgestoten, omdat deze in de beleving van de andere partner niet de onvoorwaardelijke liefde geeft of heeft gegeven. De afgestoten partner voelt eveneens dat deze geen onvoorwaardelijke liefde meer krijgt en stoot zelf ook af, waarna de ruzie van start gaat. Tijdens deze ruzie worden er verwijten geuit, echter blijft de communicatie vooral gericht op het ‘incident’ en niet op wat daar nu werkelijk onder ligt, namelijk dat de onvoorwaardelijke liefde niet meer wordt gegeven. Nadat de emoties zijn afgekoeld wordt er weer contact gezocht, zonder het ‘probleem’ te bespreken of het ‘probleem’ wordt afgedaan met verschillende excuses. Het wordt niet uitgepraat. Het zoeken van contact gebeurt vaak door 1 partner (toetrekken) waarna de andere partner uiteindelijk overstag gaat of anders blijft afstoten. Dit komt na een tijd altijd wel weer ‘goed’, waarna de destructieve patronen blijvend worden herhaald.

Hechting

De hechting die jij met je opvoeder(s), in je jongere jaren had, bepaald de hechting die jij gaat ontwikkelen en daarmee bepalend voor de wijze waarop jij je gaat hechten aan anderen, dus ook je partner. Indien jij een onveilige hechting hebt gehad dan is de kans dus aanzienlijk groot dat jij deze hechting blijft continueren totdat je het zelf doorbreekt.

Met onveilige hechting wordt het volgende bedoelt; opvoeder(s) die afstandelijk waren, opvoeder(s) die kritisch waren, opvoeder(s) die weinig tot geen affectie (liefde toonden), opvoeder(s) die resultaatgericht waren, opvoeder(s) die er vooral praktisch voor je waren, opvoeder(s) die jou stelselmatig verwaarloosden (emotioneel en/of fysiek), opvoeder(s) die narcistisch waren, opvoeder(s) die sterk afhankelijk waren van jou. Dit zijn zo een aantal voorbeelden die kunnen leiden tot een onveilige hechting.

Wat er in de basis gebeurt is dat door het ontbreken van de affectie (wat bij alle voorbeelden de boventoon voert) jij een onveilige hechting krijgt met je ouders; wantrouwend, wispelturig, onvoorspelbaar, voorwaardelijke liefde, manipulatie, toetrekken en afstoten (door de opvoeder(s)). Concreet is het ontbreken aan onvoorwaardelijke liefde en daarmee; wij zullen hoe dan ook altijd van jou houden en jij kunt altijd op ons terugvallen zonder dat wij jou zullen bekritiseren, oordelen of straffen. Doordat deze onvoorwaardelijke liefde (gevoel) ontbrak en dus onvoldoende werd verkregen door het kind blijft het kind, ook in de volwassenheid, zoekende naar onvoorwaardelijke liefde. Verwacht wordt dat een partner deze onvoorwaardelijke liefde (daarmee ook de basisveiligheid) kan bieden, zoals de opvoeder(s) dat behoort te bieden aan zijn kind.

Niemand kan de plek innemen van de opvoeder(s), hoe goed en hecht de relatie met de partner ook is. De relatie met de opvoeder(s) is namelijk van een andere orde.

Relatie onveilig gehecht individu

De kans dat een onveilig gehecht individu zich sterk voelt aangetrokken tot een individu die eveneens onveilig is gehecht is groot. De reden hiervan is dat zij op een onbewust niveau elkaars leegten (tekort aan affectie – onvoorwaardelijke liefde) sterk aanvoelen en een gevoel van herkenning hebben. Het gevoel van herkenning is de (schijn)veiligheid die men destijds thuis bij de opvoeder(s) voelde. Dus het gevoel van tekort aan onvoorwaardelijke liefde.  Men denkt dan dat dit gevoel ‘veilig’ is terwijl het juist onveilig is. Doordat deze individuen niet weten hoe veilig voelen werkelijk voelt, kunnen zij het onderscheid ook niet maken. De sterke aantrekkingskracht en het gevoel van ‘veiligheid’ wat dus in principe de schijnveiligheid is brengt deze individuen bij elkaar.

Een ander aspect wat in deze ook speelt is dat zij bij elkaar de destructieve patronen van vroeger kunnen herhalen en ook dat voelt ‘veilig’. Met destructieve patronen van vroeger wordt bedoeld het toetrekken en afstoten door de opvoeder(s) zelf, dit kunnen zij weer bij elkaar herhalen, want dat is wat zij gewend zijn. Onderliggend hopen zij dat het deze keer wel lukt en daarmee dat zij deze keer wel de onvoorwaardelijke liefde en aandacht zullen verkrijgen die zij in het verleden hebben gemist. Dus feitelijk gezien zijn de destructieve patronen vooral gericht op het alsnog verkrijgen van hetgeen wat zo is gemist; onvoorwaardelijke liefde (affectie) van de opvoeder(s). Op deze manier (onbewust) wordt ervan uitgegaan dat de band met de opvoeder(s) ook hersteld kan worden, waardoor zij dus ook blijven ‘hangen’ in een destructieve relaties. Het geloof dat het goed gaat komen, want hoe kan je breken van je opvoeder(s)? Exact, dat is het gevoel wat wordt ervaren. Aan de andere kant, weten deze individuen ook niet beter. Dit zijn patronen waar zij aan gewend zijn. Gezonde patronen voelen voor hen weer juist ongezond aan; er ontbreekt dan iets voor het gevoel. Feitelijk ontbreekt het aan onrust en onveiligheid wat zij gewend zijn.

Relatieverslaving

Relatieverslaving waar inmiddels veel over is geschreven valt ook in deze categorie. Binnen relatiepartner zie je vaak dat er een aantrekking wordt gevoeld voor een ander die emotioneel onbereikbaar is (onveilige hechting). Vervolgens wordt gedacht dat als er maar genoeg hulp, liefde en begrip wordt getoond dit wel goed zal komen en er alsnog onvoorwaardelijke liefde verkregen zal worden (van de opvoeder(s)). Keer op keer wordt dit patroon herhaald terwijl de resultaten onveranderd blijven. De andere kant is dat zodra de emotioneel onbereikbare partner zich openstelt en dus wel de (onvoorwaardelijke) liefde geeft, de relatie dan ook zo voorbij is. Het wordt dan ‘saai’, want de patronen kunnen niet meer herhaald worden, dat is wat men gewend is. Dit geldt ook voor de meeste relaties die gebaseerd zijn op een aantrekking vanuit een gemis uit het verleden. Binnen een gezonde relatie ligt de aandacht namelijk op de partner en vooral op diens karakter en niet op de leegtes die deze partner zou kunnen vervullen. Daarbij is de kans dat er binnen een gezonde relatie – indien er geen match wordt ervaren met de ander – wordt gebroken groot, terwijl er binnen een ongezonde relatie hier niet eens over wordt nagedacht. Men blijft doorgaan totdat de partner ‘geeft’ wat men zelf tekort is gekomen, utopie.

Herstel ongezonde hechting en dezelfde valkuil?

Ook is het mogelijk om weer in dezelfde valkuil te vallen nadat je bent hersteld van een ongezonde hechting. Je kunt werken aan herstel van je ongezonde hechting, echter blijven de littekens altijd aanwezig. De kans dat jij, na herstel, in je ongezonde hechting schiet en daarmee dus in een destructieve relatie terecht komt is aanzienlijk klein. Wel bestaat er een kans dat indien je in een mindere moment van jezelf in ‘contact’ komt met je ongezonde hechting jij je aangetrokken kunt voelen tot iemand die eveneens een ongezonde hechting heeft. Dit is dus een moment opname, want eigenlijk ben je ervan hersteld, echter gezien je bewustzijn is gedaald kan er sprake zijn van terugval.

In het verloop van de relatie, als je er niet op tijd uitstapt, bestaat de kans dat je volledig in je oude patronen (onveilige hechting) vervalt. Dit terwijl je er dus van was hersteld. Daarom is het ook cruciaal om je altijd bewust te zijn van je huidige ‘toestand’. Individuen met een destructief verleden behoren ook in perioden van een terugval zeker geen keuzes te maken dan wel relaties aan te gaan. Dus indien je een relatie met iemand aangaat terwijl je een terugval hebt is de kans aanzienlijk groot dat deze persoon onveilig is gehecht. Naarmate de relatie vordert en indien jij jezelf weer terugvindt en dus weer terugkomt in je veilige hechting zal je ook afscheid nemen van deze relatie, echter is de kans dus wel groot dat je tijdens deze relatie een terugval krijgt. Terugvallen op de onveilige hechting kan snel gaan, dat is wat er namelijk in je ‘natuur’ zit, dat is wat je gewend bent. Continu bewust zijn van wat er met jou gebeurd, zeker bij een destructief verleden is raadzaam.

Hoe kom je uit de destructieve patronen?

Door juist gericht aan de slag te gaan met de leegtes die jij voelt. Door inzicht te verkrijgen in hoe deze leegtes zijn ontstaan, wat de kern is, wat de oorzaak is. Zodra je de verbanden ziet en begrijpt wat waar vandaan komt, dit ook accepteert kan je overgaan tot herstel. Dit is echter het begin. Vaak hebben deze individuen last van triggers waaraan gewerkt behoort te worden. Dit zijn ‘triggers’ van het verleden en gerelateerd aan het onveilig voelen dan wel de voorwaardelijke liefde. Deze triggers behoren eveneens inzichtelijk gemaakt te worden en hier dient ook concreet aan gewerkt te worden. Pas nadat het inzicht is gegeven en er aan de triggers is gewerkt kan er overgegaan worden tot een gezonde hechting met de partner. Dit is nu geschreven in een paar zinnen echter heeft dit tijd nodig en vooral het oefenen in de praktijk. Bewust worden van je eigen triggers en ervoor zorgen dat je niet meer in deze triggers schiet. Het heeft tijd nodig juist doordat je behoort over te stappen naar nieuwe patronen zowel met jezelf als de relatie. Het is niet makkelijk om na zoveel jaar opeens over te stappen naar nieuwe patronen.

Identiteitsontwikkeling

Ook maak ik helaas mee dat individuen tijdens de adolescentie onvoldoende de eigen identiteit hebben ontwikkeld. Dit vooral binnen opvoedingen waarbij sprake was van sterke verwaarlozing waarbij het volledig ontbrak aan affectie voor het kind. Het is dan ook belangrijk dat er wordt gewerkt aan de herontwikkeling van de identiteit om een basis te hebben waar men op terug kan vallen. Je kunt niet aan alles tegelijk werken, dat vergt te veel tijd, energie, inspanning en kan leiden tot een hoop verwarring. Belangrijk is dat er eerst wordt gestabiliseerd binnen de relatie en daarna kan er aan de rest gewerkt worden, stap voor stap.

Zit je in een destructieve relatie?

  1. Vertraag 10 seconden alvorens je wat zegt tijdens een ruzie;
  2. Ga voor jezelf na wat jou zo hard heeft geraakt en waar dat vandaan komt;
  3. Onderzoek of dit mogelijk een trigger is wat uit het verleden komt;
  4. Hoe gingen jouw opvoeder(s) met jou om? Herkenning met wat je nu meemaakt?
  5. Communicatie met je partner; niet over de inhoud, maar houd het op de meta-communicatie en daarmee communiceer dus over de communicatie en niet over de inhoud;
  6. Stoot je partner niet af; je stoot dan namelijk je opvoeder(s) af, niet je partner;
  7. Als de spanning te hoog oploopt, loop dan even weg, maar stoot elkaar niet af;
  8. Sta open voor elkaar en spreek de liefde naar elkaar toe uit, zoek de binding;
  9. Indien communicatie niet mogelijk is, houd elkaars hand vast;
  10. Maak voor jezelf inzichtelijk welke triggers er zijn geraakt en wordt bewust van je triggers. Iedere keer dat je ‘geraakt’ wordt in je triggers, vertraag je reactie. Dit zijn triggers uit het verleden en hebben niets met nu te maken.
  11. Zit je in een destructieve relatie waarbij sprake is van fysiek geweld, emotionele mishandeling, vernedering, belediging en structurele ruzie, ongeacht wat je er ook aan doet om het ‘goed’ te krijgen; stap eruit.

Hulp nodig om hier samen van te herstellen? Zoom Psychologie staat klaar voor jullie.

Ik heb vragen en wens meer informatie

Relatietherapie Zoom Psychologie

Aanmelden

Aanmelden Artikels

Universeel

Iedereen heeft weleens last van een gevoel van leegte. Een gevoel dat er iets mist of ontbreekt. Dat zijn de momenten dat je goed naar jezelf behoort te luisteren, naar je innerlijke gevoel. Dat zijn juist de momenten dat jouw innerlijke ik, jou iets probeert te vertellen. Neem hier de tijd voor en probeer het te achterhalen; wat is er aan de hand en waar komt het vandaan.

Als het af en toe de kop opsteekt, niets mis mee, hebben wij allemaal weleens last van.

Structureel

Het wordt een ander verhaal als je structureel een gevoel van leegte ervaart. Ongeacht wat je ook onderneemt dat het gevoel van leegte niet weggaat. Naast een gevoel van leegte ook een vorm van eenzaamheid dan wel heimwee, maar onbekend waarom en waarnaar. Het onrustig voelen of angstig voelen. Het kan verschillende vormen aannemen. De kern is dat je een leegte voelt. Diep van binnen voel je dat er iets ontbreekt.

Regelmatig komt het voor dat een individu zich hier niet bewust van is. Dat men op het moment dat de ‘leegte’ wordt gevoeld zich onrustig voelt en vanuit de onrust verschillende activiteiten onderneemt om het dus eigenlijk niet meer te voelen. De vraag is in hoeverre jij je hier bewust van bent? Hoe bewust ben jij van de activiteiten die je onderneemt alleen om de leegte niet te voelen?

Invulling leegte

Deze leegte kan op verschillende manieren (activiteiten) gevuld worden, bijvoorbeeld; werk, klussen, netflixen, alcohol, drugs, uitgaan, relaties of anders gewoonweg het continu ondernemen van activiteiten om maar ‘bezig’ te blijven en niet te voelen. Herken je dit? Het is natuurlijk helemaal prima om in het leven activiteiten te ondernemen, echter wordt het een ander verhaal en daarmee een vlucht als de reden van deze activiteiten voortkomt uit een gevoel van leegte. Een andere variant van invulling is het continu bekritiseren van anderen en daarmee oordelen over anderen.

Ontstaansoorzaken

Individuen die onvoldoende affectie hebben verkregen van de opvoeder(s) kunnen een groot gevoel van leegte ervaren. De leegte heeft vooral betrekking op het ontbreken van de affectie en wordt er (onbewust) geprobeerd om middels activiteiten deze leegte op te vullen. Individuen die onvoldoende de adolescentiefase (pubertijd) hebben doorlopen kunnen eveneens last hebben van een gevoel van leegte. Hiermee wordt vooral bedoelt dat de identiteit onvoldoende is gevormd en er onvoldoende fundament is waar men op kan terugvallen. Of anders het fungeren als verlengstuk van je opvoeder(s) waarbij niet jij, maar de behoeften van je opvoeder(s) altijd centraal hebben gestaan. Ook dan ontwikkel je een onvoldoende ‘ik’ om op terug te vallen.

Het is ook mogelijk dat je jarenlang in een destructieve relatie (relatie, werk, vrienden) hebt gezeten waarna je door aanpassing jezelf bent kwijtgeraakt. Of anders als je onvoldoende assertief bent waardoor je keer op keer, voor het plezieren van de ander, over je eigen emotionele grenzen bent gegaan. Let wel; deze varianten hebben vaak ook te maken met de opgedane ervaringen tijdens de kind- en jeugdjaren.

Innerlijke ik

Er zijn dus verschillende oorzaken mogelijk voor het verkrijgen van een gevoel van leegte. Feitelijk zegt jouw innerlijke ‘ik’; je luistert nooit naar mij en houdt geen rekening met mij waarna jouw ‘ik’ zich uit bescherming terugtrekt. Jouw psyché probeert dit te coveren door jou continu activiteiten te laten ondernemen en daarmee dus te overleven. Je hebt dus, bij het ervaren van een gevoel van leegte een overlevingsstrategie ontwikkelt. Dit doet jouw psyché automatisch puur om jou van jezelf te beschermen.

Spel van psyche

Indien je lang doorgaat met deze overlevingsstrategieën (activiteiten) is de kans aanzienlijk groot dat je uiteindelijk in een depressie terecht komt. Derhalve is het belangrijk om je bewust te worden van je gevoel van leegte en je vooral af te vragen waar het vandaan komt? Ook is het van belang dat indien je een gevoel van leegte voelt, je bij het ondernemen van de activiteiten jezelf ook afvraagt of dit een vlucht is of gewoonweg omdat je het leuk vindt.

Let wel, je psyche speelt spelletjes met jou, want die wil niets anders dan dat jij overleefd en kan jou op het verkeerde been zetten; dat je dus een activiteit onderneemt en denkt dat je dat leuk vindt. Je merkt dit indien je bij het ondernemen van een activiteit alsnog de onrust en daarmee het gevoel van leegte voelt. Deze is en blijft actief soms op voorgrond, maar vaak sluimerend op de achtergrond waarna het duidelijk de kop opsteekt na de activiteit. Als je dit ervaart, dan heeft jouw psyche een spel met je gespeeld. Klinkt vreemd, maar zo werkt het wel. Jouw psyche zal er alles aan doen om jou te beschermen. Als jij dus een leegte ervaart gaat je psyche aan de slag; overleven. Uiteraard is het goed dat dit gebeurt, echter niet als jouw psyche standaard op ‘overleving’ staat.

Verhelpen

Mocht jij een gevoel van leegte ervaren dan is het belangrijkste advies dat je juist helemaal niets onderneemt als je dit gevoel ervaart. Belangrijk is dat je dit gevoel gewoonweg toelaat. Dat kan angstig zijn en vaak naar, echter het wegdrukken zorgt ervoor dat het steeds blijft terugkomen. Jouw innerlijke ‘ik’ wil namelijk aandacht en dat is waar het vandaan komt. Hoe harder jij het wegdrukt, des te harder het terug zal komen. Ga zitten en onderneem vooral niets. Sta je gevoel toe en voel het. De eerste paar keer is het eng, echter hoe vaker je het doet des te meer vertrouwen jouw innerlijke ‘ik’ zal krijgen in jou (klinkt vreemd) waardoor het gevoel dus zal afnemen.

Let wel; indien je een jeugd hebt gehad waarbij verwaarlozing (fysiek of emotioneel dan wel beiden) centraal heeft gestaan dan is het van belang dat je hetgeen wat je aan affectie tekort bent gekomen juist aan jezelf kunt geven. Hoe? Door bewust te worden van het feit dat alleen jij voor jezelf kunt zorgen en niemand anders dat voor jou kan doen. Door bewust dagelijks goed voor jezelf te zorgen in alle opzichten. Door niet over je emotionele grenzen heen te gaan (nee zeggen), door goed te eten, leuk te kleden, voldoende te slapen. Feitelijk dus eigenlijk alles wat je tekort bent gekomen, hetgeen wat jouw opvoeder(s) voor jou niet hebben gedaan behoor jij nu voor jezelf te doen dan wel aan jezelf te geven. Je zult op termijn merken dat jouw innerlijke ‘ik’ steeds meer op voorgrond durft te komen, want deze heeft vertrouwen in jou. Jouw overleving zal steeds minder worden, want het gevaar (leegte) zal minder worden.

Individuen die onvoldoende de adolescentiefase (pubertijd) zijn doorlopen; geef jezelf de tijd en de ruimte om dit proces (alsnog) te doorlopen. Klinkt een beetje raar als je bijvoorbeeld al 40 bent, maar zie het als een ontdekkingsreis naar jezelf en daarmee de reis naar jouw identiteit. Reflecteer ook regelmatig met anderen en toets dit met hoe jij denkt en bent om zodoende je identiteit te kunnen vormen.

Wat kunnen wij voor jou betekenen?

Zoom Psychologie helpt individuen die structureel een gevoel van leegte ervaren. Wij zoomen in eerste instantie vooral in op de ontstaansoorzaken van dit gevoel waarna wij voor jou inzichtelijk maken waar het dus vandaan komt. Op het moment dat je dit ziet en begrijpt start het proces van doorbreken. Je begrijpt dan namelijk hoe de lijnen lopen en daarmee de verbanden.

Wij helpen jou enerzijds bij het begrijpen en het leggen van deze verbanden, anderzijds bij het doorbreken van de patronen en helpen jou uiteindelijk om contact te maken met je innerlijke ik, je kern. Voor individuen die onvoldoende de identiteit hebben ontwikkeld helpen wij de identiteit te hervinden, want deze is er wel degelijk.

Aanmelden Zoom Psychologie

Aanmelden Artikels

Gebalanceerd

Individuen die in balans zijn met zichzelf en de eigen identiteit hebben gevormd hebben niet de behoefte om kritiek te leveren op anderen, mits dit opbouwend is en waarde toevoegt aan de ander. De manier waarop dit wordt geuit is in de vorm van feedback waarbij er respect is voor de ander en waarbij de ander vrij wordt gelaten in zijn eigen keuze en manier van denken.

Per definitie fout

Individuen die in een negatieve zin kritiek leveren op anderen zijn veelal hard en direct in zowel de verbale als de non-verbale communicatie, zonder dat er oog is voor wat dit met een ander doet. Er wordt geen rekening gehouden met de denkwijze van de ander dan wel rekening dat anderen ook recht hebben op een eigen denkwijze. Het is per definitie fout.

Omgevingsfactoren

Indien jij opgroeit in een omgeving waarbij er altijd sterk wordt geoordeeld over anderen dan is de kans uiteraard groot dat jij dit overneemt. Indien jij opgroeit in een omgeving waarbij je nooit een fout mag maken dan zal je dit ook overnemen. In een omgeving waarbij er sprake is van een tunnelvisie en daarmee dus weinig ruimte voor het verbreden van de horizon is het gevolg dat jij in een andere omgeving al snel situaties als vreemd beschouwt en dus kritiek levert; oordeelt. Het wordt een ander verhaal als jij in een omgeving opgroeit waarbij iedereen een eigen denkwijze mag hebben, waarbij er opbouwende positieve discussies worden gevoerd over de verschillende denkwijzen. Een omgeving waarbij het verbreden van de horizon juist wordt gestimuleerd dan wel stimulering van het ‘anders’ denken

Referentiekader

Wij allen hebben een referentiekader. Dit kader wordt ontwikkeld door het socialisatieproces en daarmee de opvoeding die wij krijgen, de omgeving waar wij opgroeien, de school waar wij naar toe gaan en de vrienden die wij hebben. Uiteraard kan dit rijtje nog verder aangevuld worden. De basis is; waar groei jij op en hoe denken, voelen en acteren de mensen in de omgeving waar jij dus opgroeit en in hoeverre hebben deze individuen de eigen identiteit ontwikkelt. Daarmee dus ook in hoeverre heb jij je eigen identiteit ontwikkelt of mogen ontwikkelen?

Identiteit

De identiteit wordt gevormd tijdens de adolescentiefase en daarmee tijdens de pubertijd. Als jij in deze periode, vooral van je opvoeders, de ruimte krijgt om jezelf te vinden en daarmee ‘hoe denk ik’, ‘wat vind ik’ alsmede ook de ruimte en de steun krijgt om je denkwijze te uiten zal dit proces positief verlopen waarna je een stevige identiteit zult ontwikkelen. Indien je deze ruimte niet hebt gekregen en jij vooral moest ‘voldoen’ aan de eisen die door jouw opvoeders werden gesteld, en dat je vooral moest denken en praten zoals je opvoeders waren dan wordt deze fase onvoldoende doorlopen. Gevolg hiervan is dat je onvoldoende je eigen identiteit ontwikkelt en dit dus altijd met je zal meedragen totdat je het zelf doorbreekt.  

Toetsen

Ongeacht of jouw adolescentiefase positief dan wel negatief is verlopen; onbewust ‘toets’ jij de ‘ander’ op jouw referentiekader. Dit doen wij allemaal. Indien er geen match is dan kan er dus kritisch gereageerd worden op de ‘ander’, want deze ‘ander’ komt niet ‘overeen’ met hoe jij denkt, voelt, praat en acteert.  Dit is veelal een onbewust en automatisch proces, zonder dat je het in de gaten hebt. Het verschil alleen met de individuen die het proces van de adolescentie positief hebben doorlopen is dat zij accepteren dat de ‘ander’ anders mag denken.

De individu die de adolescentiefase negatief heeft doorlopen ‘staat’ het ‘anders’ denken dus eigenlijk niet toe. Dit is een geheel automatisch proces. Let wel; individuen die de adolescentiefase positief hebben doorlopen en dus de eigen identiteit voldoende hebben ontwikkeld is dit ook een automatisch proces, waarbij acceptatie dat een ander ‘anders’ kan denken ook automatisch is geïntegreerd in de persoonlijkheid. De individu die deze fase onvoldoende heeft doorlopen; voor hen is het eveneens een automatisch proces waarbij het ‘kritisch’ zijn en het ‘oordelen’ eveneens een automatisch proces is geworden. De uitdaging is juist om je bewust te worden van dit ‘automatische proces’.

Geaccepteerd willen worden

Indien je tijdens het proces van de adolescentie nooit jezelf hebt mogen zijn vorm je dus onvoldoende je eigen identiteit.  Je mocht in principe geen eigen identiteit hebben, je werd niet serieus genomen en in het verlengde je werd niet gezien als een individu, maar wellicht als een verlengstuk van je opvoeder(s)? Let wel; vaak komt dit doordat jouw opvoeder(s) dit zelf ook op deze manier hebben meegekregen.

Wat er vervolgens gebeurt is dat jij heel hard je best doet om gezien en geaccepteerd te worden. Uiteraard onbewust. Je doet eigenlijk je best om als individu gezien te worden. Doordat je juist zo ontzettend je best doet om als individu gezien te worden ben je ook bezig met ‘hoe kom ik over’, ‘zeg ik de juiste dingen’, ‘hoe denken anderen over mij’ waardoor je, je dus eigenlijk probeert aan te passen. Dit, door je te toetsen met de ander. Je bent vooral extern georiënteerd, gericht op de ‘ander’ en niet op jezelf.

De kern

Zodra anderen uitspraken doen dan wel handelingen verrichten die wellicht niet zo handig zijn kan er zeer kritisch op de ander gereageerd worden terwijl de ander zich daar helemaal niet van bewust is of misschien gewoonweg zo is. Let wel; dit ‘kritische’ wordt niet altijd geuit en is veelal het meest zichtbaar in de directe omgeving. Anders; het wordt geuit vanuit een bepaald cynisme en geuit om een ‘ander’ te ‘straffen’, omdat jij ook werd ‘gestraft’ en dit gebeurt veelal onbewust! Een andere variant is dat je het helemaal niet uit, maar opkropt met alle fysieke en psychologische gevolgen van dien.

Wat er dan eigenlijk (onbewust) gebeurd is; ‘ik doe zo ontzettend mijn best om als individu gezien en geaccepteerd te worden en jij roept en handelt zonder na te denken, maar jij wordt daar niet op afgerekend’! ‘Als ik zoiets vroeger had gedaan of nu zou doen dan zou ik een berg van kritiek over mij heen krijgen, maar jij kan dus blijkbaar alles zeggen en doen, zonder dat iemand daar wat van over zegt’. Op een dieper niveau; kon ik ook maar zo zorgeloos zijn, was ik maar zo zelfverzekerd dat ik mij niet druk zou maken opdat wat een ander van mij zou vinden. De basis is namelijk; je hebt nooit jezelf mogen zijn, vroeger.

Opvoeding

Individuen die vroeger in de jeugd- en/of kinderjaren nooit dan wel onvoldoende zichzelf mochten zijn en daarmee dat er regelmatig kritiek werd geuit op vrijwel alles wat zij zeiden of deden worden later ook kritisch, mits ze dit doorbreken. Er is een verschil tussen het kritisch zijn doordat je dit zo hebt meegekregen en verschil dat je kritisch bent doordat je nooit jezelf hebt mogen zijn. Het eerste is dat je gewoonweg niet beter weet en het tweede is dat je juist nog altijd geaccepteerd wilt worden en jij jezelf dus nog steeds niet als een individu ziet. De uitgangspunten zijn anders.

Zelfbeeld

Het punt is dat indien je zelfbeeld positief is en jij voldoende eigenwaarde hebt, sterk in je schoenen staat, jij helemaal niet bezig bent met de ‘ander’. Je probeert dan namelijk altijd de ander te begrijpen. Je hebt je horizon dermate verbreed dat je vanuit verschillende perspectieven naar een situatie kunt kijken en dus eigenlijk ook niet echt een harde mening hebt, juist omdat je het vanuit verschillende perspectieven kunt bekijken en begrijpen. Dit zelfbeeld wordt dus ontwikkelt tijdens de adolescentiefase.  

Bewustwording

De eerstvolgende keer dat je op het punt staat om kritiek te leveren, vraag jezelf dan af; waar komt dit vandaan? Waarom doe ik dit? Helaas is het ook dat individuen die kritiek leveren ook minder positief in het leven staan en daarmee dat ze het leven, situaties en opmerkingen van anderen vanuit een negatief aspect (aanval) interpreteren. Zij gaan er dan eigenlijk vanuit dat hetgeen wat de ander zegt niet goed bedoelt kan zijn, dat er wel wat achter zit. Koppel dit eens aan de adolescentiefase en hoe de opvoeder(s) hiermee om zijn gegaan, wat wordt dan de conclusie?

Doorbreken

Wees je eerst bewust van hoe jij reageert op de ander dan wel op een situatie. Hoe reageer jij? Waarom reageer jij zoals je reageert? Waar komt dat vandaan? Is het omdat je het vanuit je socialisatieproces hebt meegekregen of omdat je nooit jezelf hebt mogen zijn; je adolescentiefase niet hebt mogen doorlopen?

Welke is het?

Indien je socialisatieproces; sta eens stil bij wat je hebt overgenomen en of je hier werkelijk ook zelf achter staat of is het gewoonweg overname? Denk eens na over hoe je werkelijk denkt, los van wat je hebt meegekregen; denken over je denken, dat is waar wij het over hebben. Waarom denk je zoals je denkt? Probeer het te ontcijferen. Uitgangspunt is ook; zolang jij happy bent met hoe jij bent, niets aan de hand natuurlijk, echter kan je het denken over je denken dan zien als het verbreden van je horizon en daarmee persoonlijke groei & ontwikkeling.

In het tweede geval en daarmee dat je geen individu mocht zijn, je adolescentiefase onvoldoende hebt doorlopen; alsnog je identiteit hervinden en deze identiteit accepteren. Zelfacceptatie. In balans komen met jezelf. Je zult merken dat je dan heel anders naar anderen en situaties zult kijken en je vrijwel geen kritiek meer zult hebben. Hoe werk je aan zelfacceptatie? Door jezelf de volgende vraag te stellen; ‘wie ben ik’ dus je identiteit. Neem de tijd voor jezelf en ga op ontdekkingsreis met jezelf. Leer jezelf kennen. Vooral; reflecteer met de mensen in je omgeving.

Wat kunnen wij voor jou betekenen?

Zoom Psychologie helpt individuen in het hervinden van de eigen identiteit, deze is er wel degelijk, echter is het weggestopt juist doordat men eerder niet zichzelf mocht zijn. Juist doordat men sterk was gericht op anderen en daarmee ‘geaccepteerd’ worden door anderen. De oriëntatie was dus extern en niet intern; wie ben ik en wat wil ik. Waar wij ons op richten is juist het interne en daarmee op de eigen identiteit en de acceptatie van deze identiteit. Rust, balans en het onbezorgde dat is wat je zult ervaren als je jezelf volledig kunt accepteren voor wie en hoe je bent. Je hebt dan ook zeker niet meer de behoefte om ‘kritiek’ te leveren op anderen dan wel te oordelen. Sterker nog het vormen van een mening wordt lastig, juist doordat je horizon dermate is verbreed en jij daardoor een situatie vanuit verschillende perspectieven kunt bekijken.

Aanmelden Zoom Psychologie

Aanmelden Artikels

De adolescentie (puber) is een belangrijke fase waarbij de ontwikkeling binnen deze fase de identiteit bepaald en effect heeft op het verloop van het leven. Het ontwikkelen van zelfwaardering geschiedt in deze fase en is onlosmakelijk verbonden aan de identiteit, daarmee het beeld wat een adolescent over zichzelf verkrijgt waaruit gedrag dan wel keuzes uit voortkomen. Ouders hebben een directe en zeer belangrijke invloed op de ontwikkeling van de zelfwaardering van een adolescent en daarmee ook het voorkomen van eventuele psychische problematiek, ook voor in de volwassenheid.

Zoom Psychologie verzorgt een Live Webinar waarbij er middels wetenschappelijk onderzoek en praktijkvoorbeelden informatie wordt geboden over de adolescentiefase opdat de ouders inzicht verkrijgen in het proces welke de kinderen doormaken. Dit betreft namelijk de fase waarbij het kind de overgang maakt van kinderlijkheid naar volwassenheid, waarbij autonomie centraal staat. Ouders hebben binnen deze fase een zeer belangrijke rol en daarmee vooral er ‘zijn’ voor de puber. In de praktijk lijkt het alsof de pubers deze steun helemaal niet willen en vooral extern zijn georiënteerd, echter is de steun die men in deze fase verkrijgt van de ouders cruciaal in het positief doorlopen van deze fase en daarmee het vormen van een gebalanceerde identiteit.

De psychologische gevolgen van het onvoldoende doorlopen van deze fase zijn zowel voor het ‘nu’ als voor in de volwassenheid groot en kunnen leiden tot verschillende vormen van psychische problematiek.

Deze live Webinar biedt de ouder informatie om daarmee op een andere manier naar de ‘puber’ te kijken opdat er betere ondersteuning geboden kan worden en de fase van de pubertijd succesvol wordt doorlopen.

Programma Live Webinar |

Identiteitsontwikkeling

  1. Wat is identiteit;
  2. Hoe wordt de identiteit tijdens de adolescentiefase ontwikkeld;
  3. Welke factoren spelen hier een grote rol in;
  4. Wat zijn de psychologische gevolgen als deze fase onvoldoende wordt doorlopen.

Cognitieve, psychologische en sociale veranderingen

  1. Wat houden deze componenten in;
  2. Hoe treden deze veranderingen op, waar kan je het aan merken;
  3. Wat is de impact van deze veranderingen op de puber;
  4. Wat is de invloed van social media.

Eigenwaarde & Zelfbeeld

  1. Wat is het verschil tussen eigenwaarde en zelfbeeld;
  2. Wat is het belang dat genoemde componenten positief ontwikkelen;
  3. Welke factoren spelen een grote rol bij het positief ontwikkelen van deze componenten;
  4. Wat zijn de psychologische gevolgen als deze negatief ontwikkelen;
  5. Wat is de invloed van social media;
  6. Depressie; hoe kan je merken dat je puber depressief is en welke acties behoor je als ouder te ondernemen?

Rol van de ouders

  1. Hoe belangrijk is de rol van de ouder tijdens deze fase;
  2. Welke rol behoort een ouder in te nemen om deze fase positief te laten verlopen;
  3. Welke opvoedingsstijl sluit het beste aan;
  4. Hoe behoor je als ouder om te gaan met een puber opdat deze fase positief verloopt.

Pubertijd; gericht op leeftijdscategorie varieert dit per kind. Waar het ene kind op 12-jarige leeftijd begint met puberen begint het andere kind met puberen op 14 of 15jarige leeftijd.

|| Praktische Zaken ||

Gezien het programma vrij uitgebreid is kent deze Live Webinar een duur van 2 uur, waarvan het laatste half uur wordt gereserveerd voor het stellen van vragen. Het Webinar staat gepland op zondag 19 april van 20.00 – 22.00. Deelname aan het Webinar bedraagt Euro 55,-. Er is een maximum op het aantal deelnemers dus wees er op tijd bij!

Ik heb vragen en wens meer informatie

Informatie over de verzorger van de webinar